کاش چو پائیز بودم

 

کاش چون پائیز بودم

کاش چون پائیز خاموش وملال انگیز بودم

افتاب دیدگانم سرد می شد

برگهایم یکایک زرد می شد    اسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشکهایم چو باران دامنم را رنگ می زد

وه چه زیبا بود گر پائیز بودم

وحشی وبدشو رو رنگ امیز بودم

                                              کاش چون پائیز بودم   

                                                             M

|+|